Lo Bearn e la montanha
« ... Lo Bearn qu'ei un produit de la montanha. Era, que's pòt escóner com ac hè en estiu dens la grisalha, qu'ei totun aquiu, paret d'arròcs darrèr la paret de las nublas, o era medisha nubla còp sec surgida per dessús las sèrras. [...] Fisicament e umanament, las Pireneas qu'an hèit lo Bearn. [...] Los purmèrs òmis temerucs que s'assobaquèn dens las espelugas au pè d'aquera tempèsta geologica : aquiu on l'aiga sordeish deu calcari, a la lisèra deus bòscs rics en gibièr, a la desbocada deus gaves on lo saumon e vien hregar. Que tornèn pujar las vaths que los glaç deishèn, e mei tard que'n tornèn baishar. Dab lo vent deu sud son vienguts los pastors ibèras. La montanha qu'a hèit l'istòria deu Bearn, l'aire viu de las crestas qu'a hèit bohar dinc aus purmèrs costalats un vent de libertat. Abans que non vienga deu Nòrd aqueth bohet qui a tot torrat en França... »
(Virat de « Tristes campagnes » - Denoël - 1973)
La lenga
« La lenga com la mar "tostemps recomençada" e tostemps era medisha, tostemps viva...
La lenga qu'ei la vita... La lenga viva de nosta gent viva, pastada de nostes muscles, de nostes nèrvis, de nosta sang. Mantiéner aquera lenga n'ei pas mantiéner un article de musèu. Qu'ei simplament víver, nosautes dab era.
Mes se i a ua permanéncia a assegurar enter lo passat e lo present, qu'ei era, la lenga, era sola qui l'assegura...
Ne s'ageish pas d'un article qui cau sauvar deu desbromb, tau ua melicosa membrança. Qu'ei la vita medisha, la vita de tot dia, parièr lo blau deus nostes cèus, parièr lo verd deus nostes prats, parièr la cara de nosta joentut, la vita qui canta dehens nosauts, sus nostes pòts, lo son cant pregon. »
(Ismael Girard - Revista « Òc », 1949)
