Un còp èra ua prauba veuda cargada de joens mainats. Que tribalhava hèra mes que se'n vedè d'enqüèra mei entà neurir tota la soa familhòta. Urosament l'ainat deus mainatges qu'èra valent e malin com nat aute. Que s'aperava Joan Petit e, per estar hèra joen, que rendè servicis a tot lo vilatge.
Tanben que raportava quauques soricòts tà casa.
Lo dia de Nadau qu'arribè e la prauba hemna qu'averé plan volut regalar los sons mainats. Alavetz que's decidè a tuar la sola auca qui avè a casa.
Quan Joan Petit e tornè deu son tribalh, que la trobè en trin d'acabar de preparar l'auca.
- Mair, perqué aver tuat l'auca ? ce digó. Qu'averem podut acontentà'ns de pan com d'abitud.
- Praube mainat ! ce responó la mair, doman qu'ei Nadau ! Que soi tant malurosa de non aver arren a v'aufrir a tu e aus tons hrairs. Que volí au mensh ha'vs har un bon repèish per un còp.
- Mair, hidatz-ve a jo e que tirarèi d'aquera auca un profieit plan mei gran, ce prepausè Joan Petit.
Alavetz que prenó l'auca, que la trocè dens un linçòu plan nete e que se n'anè trobar lo rei.
Quan estó davant eth que'u hasó ua bèra colada, que'u presentè l'auca e que digó :
- Magestat, doman qu'ei Nadau. La mea familha qu'ei plan prauba mes qu'ètz tan bon que nosautes e'vs volem har un present. Alavetz que v'aufrim aquesta auca, la sola qui avem.
- « He, he, ce pensè lo rei, aqueste que's cred malin. Que pensa obtiéner de jo ua bèra recompensa peu son beròi gèsto. Ne soi pas autan nèci. »
