Quan lo primtemps, en rauba pingorlada,
A hèit passar l'escosor deus grans hreds,
Lo cabiròu, per bonds e garimbets
Sauteriqueja au mieitan de la prada.
Au bèth esguit de l'auba ensafranada,
Prenent la fresca au long deus arribets,
Miralhà's va dehens l'aiga argentada,
Puish, suu tucòu, hè cent arricoquets.
Deus cans corrents cranh chic la clapiteja
E se tien sauv. Mes, en tant qui holeja,
L'arquebusèr lo da lo còp mortau.
Atau viví sens tristessa ni mieja,
Quan un bèth uelh m'anar har, per enveja,
Au miei deu còr bèra plaga lejau.
